Hoog op de wachtlijst voor de Spartathlon!

Op zoek naar rustige standvastigheid

Dit is een onregelmatig terugkerende blog over mijn mogelijke deelname aan de Spartathlon 2019. De Spartathlon is een non stop hardloopwedstrijd over 246 km die jaarlijks de laatste vrijdag van september en de daaropvolgende zaterdag wordt gehouden.

Ik schrijf mogelijke deelname, omdat ik weliswaar gekwalificeerd ben, maar nog op de wachtlijst sta. Maar als 18e op de wachtlijst mag ik er van uit gaan dat ik kan starten. Druk maak ik mij daar niet om. Natuurlijk kijk ik wekelijks of er een update is, maar ik heb er toch geen invloed op. Niet starten op de Spartathlon betekent dat ik wel start op de 100 km Winschoten en het NK trail 120 km tijdens de Indian Summer Trail.

18e op de wachtlijst

Waar ik wel invloed op heb, is op mijn voorbereiding. Na mijn DNF na 167 km. op de Elfstedenultra 2018, is het mij duidelijk dat ik leerpunten heb.  Zo moet ik in mijn voorbereiding keuzes maken. Als je 55 jaar jong bent kun je niet alle Ultra’s lopen die je wilt. Overigens denk ik dat, ongeacht je leeftijd, doseren altijd goed is. Daar heb ik wel iemand voor nodig die mij stuurt. Herstel is een belangrijk onderdeel van de omvangrijke training. Bewust zijn dat ik maar 1 doel heb dit jaar. De eerste vier maanden van dit jaar zijn voorbij gevlogen. Het lopen gaat prima. Ik liep PR’s op de 100 km baanultra, Op de halve marathon en op de marathon. Dat geeft vertrouwen.
Even inzoomen op de marathon: Dit was de marathon van Enschede. Deze was een week na de zestig van Texel. Op Texel zou ik in eerste instantie de 120 km lopen. Mijn begeleider / coach Silvio Teunissen, adviseerde mij om niet de 120 km te lopen, maar de 60. Dat voelde dubbel. Ik moest echt even wat loslaten omdat zoveel bekenden wel de 120 liepen. Ik voelde helemaal met hen mee, die sfeer in aanloop van een wedstrijd is altijd geweldig. Wat heb ik vaak gekeken op de live-tracking hoe zij liepen. Ik vond het niets dat ik daar niet bij was. Maar wist ook dat Silvio gelijk had. De knop dus om. Ik had voor mezelf het doel om deze zestig van Texel zo fit mogelijk te finishen. Op het strand en in de duinen werd ik veel voorbijgelopen. Ik maakte er een sport van om in te schatten wie ik van deze lopers niet meer zou kunnen inhalen en wie wel. Ik had mijn voorspelling voor 100% goed! Dit was ook een spiegel voor mij. Doseren en inspelen op de omstandigheden is straks het verschil tussen finishen in Sparta of niet. Ik finishte met een eindsprint en dus fit op Texel. Na een aantal dagen herstel en wat proefloopjes besloot ik donderdag na de zestig van Texel om mij definitief in te schrijven voor de marathon van Enschede. De temperatuur was namelijk zeer gunstig en hoewel ik er niet gericht op getraind had, wist ik gewoon dat ik de marathon onder de 3:30 kon lopen. Nog even aan mijn looptrainer en Ultra loopmaat bij AV Heerenveen, Bob van der Weg,  wat adviezen gevraagd. Hij was op Gran Canaria voor de 72 km Sky Gran Canaria. Na zijn fantastische prestatie daar appte hij mij ’s avonds laat nog. ‘T is mij gelukt.. aan jou morgen de eer’  Ik had tijdens het lopen van de marathon van Enschede geen enkele twijfel en liep de marathon zeer vlak in 3:29:45 uur. Volledig in focus. Rustige standvastigheid.

Mentale voorbereiding:
Deze rustige standvastigheid zoek ik ook voor de Spartathlon. Silvio vertelde mij dat hij bij zijn deelname aan de Spartathlon al na 80 km wist dat hij ging finishen. Dat! Het feit dat ik geen twijfel had in Enschede komt doordat ik mij dat kon visualiseren en mijn kilometertijden gaven onderweg bevestiging. Ik was dus puur gericht op mijn taken en niet op het resultaat. Natuurlijk was ik er fysiek ook klaar voor, ook daar had ik geen twijfel over.
Dit is voor mij ook een onderdeel waarom ik zo graag hardloop. Je leert jezelf steeds beter kennen. Je neemt als het ware een beetje afstand van jezelf en gaat jezelf waarnemen hoe je je taken verricht en hoe je daar mentaal mee dealt. Ken je jezelf dan niet goed genoeg? Nee – ik denk dat de meeste mensen hun eigen identiteit ontlenen door zich af te zetten van wie ze niet willen zijn, maar het is juist zo fijn om steeds meer te ontdekken wie je wel bent en wat je aankunt en hoe je dit zonder uit te spreken deelt met andere mensen die hetzelfde ervaren. Hierbij maakt het niet uit welke afstand je loopt of hoe snel: Iedereen die zijn of haar grenzen verlegt kent dat onbeschrijfelijke gevoel.
Maar gaat me dit lukken om mij 246 kilometer lang bezig te houden met taken en niet met het resultaat? Ik denk het niet. Daarom ben ik met een experiment begonnen: Ik kwam op dit idee na het kijken van een aflevering uit de serie ‘On the Edge’ bij National Geographic. Deze serie gaat over in hoeverre de geest het lichaam kan overhalen om door te gaan. In deze aflevering leerde Chris Rainer dat door mantra’s te zeggen hij zijn ademhaling onder controle kon krijgen bij het ijszwemmen. Ik had daar nog nooit iets mee gedaan en vond het een beetje zweverig, maar alles wat kan helpen zet ik in. Ik wilde wel een krachtige mantra. Het zijn gewoon woorden, maar door deze te herhalen stop je met panikeren en kun je je weer richten op je taken. Ik kan me voorstellen dat je in de stres schiet bij de Spartathlon als het erg zwaar gaat en je uitrekent hoeveel kilometer je nog moet. Ik heb mezelf de mantra VERTROUWEN LIEFDE FINISHEN gegeven Dit zijn voor mij namelijk de kernwoorden die het ultralopen inhoud en zin geven. VERTROUWEN bouw je op door je trainingen. LIEFDE is misschien een vreemd woord voor een sport waarin je zoveel afziet, maar kijk dan maar eens naar mensen die geëmotioneerd finishen. Wat zij ervaren is een niet te beschrijven gevoel van dankbaarheid die bij andere wildvreemde mensen dezelfde emotie oproept. Ik noem dat liefde. Het onderstaande filmpje heeft mij dan ook doen besluiten om dit avontuur aan te gaan.

FINISHEN klinkt als een logisch woord in mijn mantra, maar is ook de bekende stok achter de deur. Geen keuze: Finishen. Ik heb een foto als toegang op mijn mobiel gezet met deze tekst op mezelf geprojecteerd vlak voordat ik uitstapte bij de ElfstedenUltra 2018, als dagelijkse reminder dat ik keuzes moet maken en focus moet houden.
Tijdens mijn lange duurtrainingen gebruik ik de mantra als het zwaar wordt. In het begin ben ik altijd een beetje lacherig om mijzelf, maar na een tijdje merk ik dat ik opeens weer een paar kilometer verder ben.

Ik hoop dat je dit verhaal leuk vindt.
Graag tot de volgende keer en zoek ook jouw uitdaging op!

Arie van der Steen