Drie leermomenten uit de Elfstedenultraloop

Wat is dat toch met mij? Als een Nederlandse topsporter wint en het volkslied wordt gespeeld, dan schiet ik vol. Het lijkt ook wel dat met het ouder worden, dit alleen maar heftiger wordt. Nu sta ik hier in Bolsward aan de start van de Elfsteden Ultraloop en het Friese volkslied geeft mij een brok in mijn keel, omdat ik mij realiseer hoe bijzonder het is om aan deze ultraloop te mogen starten in onze eigen provincie. Dat voelt voor mij al als een persoonlijke overwinning.

Nee, wees maar niet bang. Ik ga geen verslag schrijven van doorkomsttijden, schema’s en voeding, maar wat het deelnemen aan zo’n loop met mij gedaan heeft en hoe mij dit een waardevolle herinnering mee geeft voor de rest van mijn leven.
Allereerst de vraag waar dit stuk mee begint. Die brok in mijn keel bij het volkslied… Het is pure vereenzelviging en herkenning van mensen die ergens hard voor werken en tegen alle verwachtingen in winnen. Dat zijn de mooiste overwinningen voor mij. Verwacht van mij dan ook geen empathie met voetballers als Ronaldo. Of voor turners die coke snuiven omdat ze niet tegen de spanning kunnen van aan ringen te mogen hangen op de Olympische Spelen. Zij zullen er ook hard voor werken, maar ik snap niet dat als je dat talent hebt, je er zo mee omgaat. Ik leef met alle sporters mee die, net als ik, juist geen aangeboren talent hebben en door hard werken iets willen bereiken. De wrotters. Dat is meteen mijn eerste leermoment. Ik geniet van het harde werken. Lange duurlopen en een strak regime vind ik heerlijk. Dus ga ik weer een nieuw doel stellen om lekker in balans te blijven met mezelf.

Bolsward – Spannnenburg 165 km: Dan ben je gestart en loop je de race waar je lang voor getraind hebt en realiseer je je onderweg dat je de race niet alleen loopt, maar met je begeleiders. In het begin is het wennen. Je bent gewend om alleen te (duur)lopen en nu heb je ook met hen rekening te houden. Je bent niet meer alleen in control. Dat gaf mij spanning. Totdat je je als loper overgeeft aan je begeleiders en vertrouwt op hun inzichten en ervaring. Dat is dan mijn tweede leermoment. “Vind mensen die je 100% durft te vertrouwen, wees duidelijk in je doel en geef je dan ook over”. Tijdens de race heeft me dat alleen maar voordeel gegeven.

Ten slotte de mensen die je race gevolgd hebben en meegeleefd hebben. Ik was natuurlijk graag gefinisht in Bolsward in het AV Heerenveen shirt, maar dat zat er die dag niet in voor mij. Maar misschien heb ik wel iets gedaan waar sommigen zich ook met vereenzelvigen. Dat iedereen zijn of haar eigen ervaringen heeft met ergens echt voor gaan en daar sterker uitkomen. Mijn derde leermoment is dat ik realistisch moet zijn in mijn toekomstige doelen. ’s Avonds in Bolsward bij het buffet en met een biertje op had ik het al over de Ultra Trail Mont Blanc en dan de lange, de UTMB natuurlijk. Maar als ik zie wat voor wedstrijden je moet lopen om alleen al een startbewijs te kunnen halen, dan weet ik nu dat mijn lichaam dat niet gaat redden.

Ria, Bob, Kees, Piet, Marten en Johan bedankt voor jullie begeleiding.
Alle anderen bedankt voor de aanmoedigingen en de mooie persoonlijke woorden na afloop.

Wrotter als ik ben, ga ik wel weer nieuwe passende uitdagingen aan.

Arie van der Steen

Humagel heeft een aantal gebruikers gevraagd om filmpjes in te sturen en hun sportervaringen met ons te delen. Kijk regelmatig bij de blogs of Volg ons op Facebook als het leuk vindt om deze te lezen.