Doorlopen met pijn?

Het is gek: Als ik een filmpje zie van iemand die met een skateboard een sprong probeert te maken over een hindernis, maar per ongeluk valt en met zijn kruis keihard op de reling klapt, dan kan ik een reflex niet onderdrukken en span mijn spieren alsof ikzelf de klap zal ontvangen. Maar als ik een sporter zie zwoegen in een wedstrijd, dan heb ik die reflex niet. 
Ik zie sprinters hardlopen of schaatsen of een wielrenner een poging doen om te ontsnappen, maar ik geniet alleen maar en voel niet wat die sporter voelt.
Ik kan me ook een film herinneren waarbij iemand gemarteld wordt met een tandartsboor. Blijkbaar moet ik pijn duidelijk zien aankomen, voordat ik me er een voorstelling van kan maken hoe dat zou voelen. Dit verklaart volgens mij ook veel hardloopblessures. Het is lastig om je van tevoren een voorstelling te maken van de pijn en de frustratie van een blessure en dus loop je door. Daar komt ook nog eens de wil bij om te presteren en/of de angst om te verliezen en dat maakt dat je pijn nog meer gaat negeren. Het vraagt ervaring en discipline om een zwaar trainingsprogramma te draaien en blessurevrij te blijven. 
Trainen is geen wedstrijd. En dé wedstrijd is geen training. Hiermee bedoel ik dat ik mij inhoud bij een training. Ik weet dat ik meer kilometers zou kunnen of dat ik harder zou kunnen lopen. Bij dé wedstrijd, waar ik maanden voor train ga ik wel tot het uiterste. Met tot het uiterste gaan bedoel ik dat er bij een ultrawedstrijd maar drie opties zijn: Slagen, in het ziekenhuis belanden of de tijdslimiet niet halen. Bij een wedstrijd tot een marathon afstand bedoel ik de pijn verbijten en tot en met kotsen doorgaan om de tijdsdoelstelling te halen. 
Wat discipline betreft zou iedere hardloper eens een tijdje ultra afstanden moeten trainen. Als je ’s morgens om 06.00 uur begint met je eerste duurloop van veertig kilometer en je weet dat je dezelfde dag nog twee moet van veertig kilometer, dan is dat zo extreem dan haal je wel uit je hoofd om de eerste duurloop te snel te lopen of er stiekem vijfenveertig kilometer van te maken. Ik kan alleen voor mezelf praten, maar ik kan geen honderdtwintig kilometer op een dag hardlopen zonder pijn. Dat heeft dan weer als consequentie dat ik veel moet trainen. Trainen is het principe van je spieren beschadigen en het herstel zorgt dan dat ze sterker worden. Hierbij is het de kunst om onder de grens van een blessure te blijven. Daar helpt een doordacht schema en goede communicatie met met je coach en fysiotherapeut bij. Hoe meer ongetraind, hoe minder ervaren, en hoe fanatieker, hoe eerder een blessure. 
Alle ultralopers lopen met pijn, sterker nog. Als ze niet meer met pijn lopen, dan zoeken ze een grotere uitdaging op. Er zijn verschillende tactieken om deze pijn succesvol te ondergaan. Jezelf afleidende taken te geven. Op je omgeving en op het moment te focussen. Jezelf weg visualiseren, Andere gedachten hebben. Lachen en humor. 
Zo stond ik ooit verbaast aan de start van ‘Another one bites the dust‘ De wedstrijd bestond uit een rondje van acht kilometer Ieder uur dien je weer aan de start te staan. Niet tijdig aan de start is einde wedstrijd. Er is maar één winnaar. De winnaar dient overigens de laatste ronde ook nog (alleen) uit te lopen, anders is er helemaal geen winnaar. De winnaar van het voorgaand jaar stond rokend aan de start met een flesje bier in zijn handen. Omdat het niet kan, moest ik daar zo om lachen! Ook kan ik lachen om absurde trainingen als zes uren in hartslagzone 1 en dan nog één uur in hartslagzone 2. Of om tegen mensen die het ultralopen niet kennen te zeggen. ” Ik ben juist blij als mijn lijf naar de kloten is. Dan heb ik dat gezeur gehad en kan ik mij focussen op de finish¨ Ook goed om ondanks alle trainingen en je eigen verwachtingen je te realiseren dat het ‘nergens’ om gaat dan om het plezier. Neem je trainingen en je uitdagingen serieus, maar jezelf niet. Zo sta ik ook in het leven naar anderen: ‘ontzag voor niemand maar respect voor iedereen’ Er is wel een nadeel aan doorlopen met pijn. Ik word ongeduldig als mensen hun probleem blijven herhalen en er niet mee aan de slag gaan. Daar is het leven te mooi voor!

 

via GIPHY