Ik mag starten op de Spartathlon!

Het verlossende mailtje, nadat ik op de wachtlijst stond

Alles draait om die ene stap.

Het is avond en benauwd weer. Dertig kilometer, hartslagzone één staat op het programma. De tweede duurloop van vandaag. Het trainingsschema gaat tot nu toe prima. Ik merk dat ik door mij strikt te houden aan de opbouw met afwisselende trainingen en de rustdagen meer energie heb dan vorig jaar, toen ik trainde voor de Elfstedenultraloop. Ik start richting het mooie Imke Klaverpad en zet, al lopend, mijn horloge op een scherm, waar ik als enige informatie mijn hartslag op zie.  Iedere kilometer trilt mijn horloge en zie ik de minuten die ik nodig heb gehad voor deze afstand. Het is een uitdaging om zo snel mogelijk te lopen en toch onder hartslag 130 te blijven. Gek, maar als je in gedachten sneller wilt lopen, dan zet je je toch iets fanatieker af met je tenen en dat scheelt toch zo maar tien seconden op een kilometer, zonder extra inspanning. Via mooie paden door Oranjewoud kom ik in Oudeschoot. Juist op deze klinkerweggetjes is het lastig om het tempo, afzet en ritme te houden. Daarna het viaduct over. Bewust even gas terug om in de juiste zone te blijven. Daarna linksaf en mijn favoriete stuk langs de Tjonger. Bijzonder stukje natuur met konijnen en sinds dit voorjaar ook een fazant. Het lopen lijkt wel vanzelf te gaan. Mijn gedachten dwalen af naar allerlei onbelangrijke zaken. Via Mildam en de Tjongervallei naar de Buitenweg en weer naar huis. Dat is het plan. De Tjongervallei is een saai recht stuk. Geen schaduw. Mijn eerste flesje met verdunde Humagel is al op. Ik bereid me mentaal voor op het tweede stuk fietspad langs de Tjonger, richting Olderberkoop. Ik heb hier voor mezelf een vaste oefening. Het fietspad bestaat kilometerslang uit betonplaten van ongeveer 1,5 meter lang. Mijn oefening is om iedere betonplaat zo netjes mogelijk, lees – zo rechtop mogelijk en met veerkrachtige afzet te lopen. De grote uitdaging voor mij is om alle andere gedachten uit te schakelen. Dat lukt mij steeds beter. Soms vind ik het dan zelfs vervelend als mijn horloge trilt om aan te geven dat ik weer kilometer gelopen heb. Mijn gedachten gaan dan meteen weer aan en ik wil met deze oefening niet denkenVia de Buitenweg kom ik op het Bospad. Vijf kilometer geleden had ik al stijve benen, hoofdpijn en dorst. Ik heb veel vocht verloren en te weinig gedronken. Linksaf en ik ben zo thuis. Mijn horloge geeft echter 28 km aan. In mijn hoofd ontstaat een discussie met aan de ene kant de logische opmerking “wat bouw je nu nog op met die extra kilometer” en aan de andere kant “juist door nu je training wel helemaal te lopen, wen je aan afzien” Ik kies voor het laatste en loop de hele training van 30 km en iets meer. 

In de aanloop van de Spartathlon train ik mijn lichaam om lange afstanden af te kunnen leggen. Dat geeft vertrouwen, schreef ik in mijn vorige blog. Ook lees ik veel boeken om mij mentaal voor te bereiden.  

De Spartathlon, in de praktijk, is voor mij op een gegeven moment; kotsen, totaal gevoel van onmacht, het ene been nauwelijks voor de ander kunnen zetten, zelfs hallucineren, weer kotsen, horizonnen die net zo snel naar achteren bewegen als ik naar voren loop, pijnlijke blaren, schuurplekken die branden, uit balans raken door goed bedoelde adviezen, met een koortsig lichaam, klappertandend weer moeten starten na een te korte rustpauze.  Toch wil ik deze Ultraloop gaan finishen, hoe kan ik dit in hemelsnaam gaan overwinnen?  

Twee boeken in het bijzonder helpen mij in mijn mentale voorbereiding.  Voor mijn gevoel moest ik een keuze maken tussen deze twee boeken ‘Moet ik gaan lopen als een krijger of als een zen monnik?’ Nu begin ik mij te realiseren dat er verband zit tussen deze twee.  Het ene boek is ‘Can’t hurt me’ van David Goggins en het andere boek ‘Een nieuwe aarde’ van Eckhart Tolle.  

Can’t hurt me’ (Engels geschreven) beschrijft de pijnlijke weg van David Goggins over hoe een jongen die alles in zich had om volledig te mislukken door een zeer moeilijke jeugd erin slaagde om een zeldzame krijger te worden door zichzelf eerlijk en keihard aan te pakken met 100% discipline en ook door, gaandeweg in dit proces, te leren vertrouwen op de enorme kracht die je in je hebt. Wat mij vooral aanspreekt is de visie van David – “Hoe meer pijn, hoe belangrijker het is de vraag te kunnen beantwoorden Why the fuck am i here? 

‘Een nieuwe aarde’ gaat over ‘in het nu aanwezig zijn’.  Het loslaten van dingen die in de in de toekomst van je verstand moeten, maar ook de emoties door gedachten uit het verleden. Mijn angst om niet te finishen kan verlammend gaan werken, omdat ik er mijn identiteit/ego te veel aan ophang. Terwijl als ik me volledig zou kunnen kan focussen op de bezigheid zelf en dit als enige doel stel, het waarschijnlijker is dat ik mijn diepere wens kan gaan realiseren Daar heb ik nog veel in te leren. Maar ik oefen daarop. 

Vaag? Wat mij betreft niet meer- als je de theorie leest en dat echt door laat dringen. Als je er zelf ook even rustig voor gaat zitten en je focust op de vraag: ‘Wat heb je nu nodig om even helemaal gelukkig te zijn’? Dan voel je misschien ook even een glimp wat het is om ‘in het nu te zijn’.

Toen ik het waargebeurde verhaal las van David Goggins die ongetraind een 24 uurs ging lopen en letterlijk zijn pis en stront niet meer in kon houden en met compleet kapotte voeten doorliep, omdat hij dreigde de startlimiet voor de Bathwater marathon niet te gaan halen. En dat hij op dat moment uitriep: “Because I am a fucking warrior!” op de vraag  ‘Why the fuck am I here?’ Viel voor mij het kwartje. Ook David kwam, meteen nadat hij zijn rauwe schreeuw uitriep ‘in het nu. Vervolgens beschikte hij wel over de kracht om door te lopen en te finishen.  

Finishen op de Spartathlon zal mij als persoon van binnen niet wezenlijk veranderen. Wat mij wel aan het veranderen is, is dat ik steeds beter wil leren om het denken uit te schakelen, waar het praktisch niet nodig is en mij dan op mijn bezigheden wil richten. Dat is dus ook trainen, maar ik boek daar vooruitgang in en is voor mij een enorm waardevol proces.  

Om er alles aan te doen om mijn droom – het halen van Sparta – te realiseren ga ik lopen alsof dit mijn allerlaatste Ultra-wedstrijd is. Bewust lopen, bewust eten en drinken, bewust rekenen, bewust om me heen kijken en realiseren wat ik aan het doen ben. Bewust ruiken, bewust de nacht ondergaan, bewust de zon voelen, of de regen en vechten om mniet met gedachten tegen de ongemakken te verzetten, maar handelen door eten/drinken/tempo/kleding aan te passen. Bewust de mensen en daarmee eigenlijk ook mijzelf terug begroeten in de dorpen. Vertrouwen op Ria, die mij gaat begeleiden. Als ik er helemaal doorzit, zal ik schreeuwen ‘Ook dit gaat verdomme voorbij!’ Want om dit te leren, is waarom ik dit mezelf aandoe. Ik zal dan beslissen om de focus weer op te zoeken door die ene stap. Telkens weer. De rest bestaat niet. Dat zijn alleen maar herinneringen of verwachtingen in mijn hoofd. 

Ik sta er nu echt tussen!